Ostatni wpis na Vitalii

grudnia 13, 2025

Ostatni wpis na Vitalii

Ambiwalentne uczucia mam w związku z tym 🤔

No bo wiadomo, szkoda mi. 10 lat czytania pamiętników, osób najpierw obcych mi zupełnie, potem często bliskich, komentarze i pisanie co w mojej duszy gra. Polubiłam to i będę tęskniła.

Ale trochę tylko i krótko będę tęskniła, bardziej chyba za taka poranną rutyną = kawa i V., bo dużo pamiętników i tak zniknęło już wcześniej, mało osób zostało w kręgu moich znajomych. Mało tematów, które mnie interesowały i na temat których miałam coś do powiedzenia, chciało mi się wypowiadać, czy miałam odwagę pisać szczerze. Bo to, że ktoś żyje w sposób dla mnie jak z księżyca, czasami destrukcyjnie wg mnie i chce się tym dzielić, jest dla mnie bardzo ciekawe i nie jest to nie powód, żeby go krytykować.

Ale też zobaczyłam jak można radzić sobie świetnie w trudnych sytuacjach, przetrwać, zbudować coś od nowa. 

I że muszki owocówki najlepiej jest wessać odkurzaczem.

I koniec Vitalii rozumiem dosłownie, tylko jako koniec tego typu kontaktów, bo są przecież inne komunikatory i jak ktoś będzie chciał być w kontakcie - to będzie.

U mnie ten tydzień pod znakiem "poznawania zimna" c.d.

Było jeszcze dwa razy wylewanie gara wody na głowę, w różnych konfiguracjach temperaturowych i z różnymi dodatkami. Bardzo dopracowałam technikę: na balkonie stawiam miskę do której ta woda ścieka ze mnie i nie muszę widowiska sąsiadom urządzać. S. kręci filmiki. A śmiechu jest sporo 😄, co dodatkowo pogłębia problemy z oddychaniem podczas tego ćwiczenia.

A jutro jedzenie zamrożonego, ulubionego jedzenia!

Talerzyk na którym jest papier do pieczenia = mój autorski pomysł, chroniący przysmaki przed przymarznięciem do talerzyka. Na nim kawałki jabłka, cukinii, fasola, leczo i kasza gryczana.

Wynik doświadczenia:

Zaskoczenie, bo chociaż na kamień było wszystko zamarznięte (na początku przynajmniej) to efektu przymarzania do języka nie było. Wystarczyło w ustach pozmieniać miejsce przebywania zmarzliny, a ona zaczynała się powoli ogrzewać. Trzymanie w zębach nie było konieczne. 

Jabłko zmieniło zupełnie konsystencje i rozpuszczało się jak cukierek wraz z ogrzewaniem. 

Ogórek bardziej słony się wydawał, leczo i fasolka bez smaku. 

Kasza jak zimna kasza, no ale ona była już na końcu i straciła "kamienistość". 

Długo to jedzenie trwało i ciekawym doznaniem było, ale zostawiło mnie zmarzniętą w środku i tęskniąca za gorącym posiłkiem, tym bardziej, że rano było morsowanie.