Już kormorany odleciały w dal..🪽

stycznia 30, 2026

Już kormorany odleciały w dal..🪽

Snuje mi się po głowie ta piosenka zawsze, na ostatnich, jesiennych mazurskich wyjazdach. I czasem w aucie ją słyszę, jak już wracamy.

A kormorany wcale nie odlatują tak co do jednego. 

Dużo bardzo z nich zostaje i jak zimą głód je przyciśnie, lód zasłoni ich łowiska, przenoszą się bliżej ludzi. Do parków na przykład. 

I do Potulika w tym roku, nietypowo, przyleciało kilkanaście tych wielkich, prawie czarnych ptaszorów, jak lecą nisko nad wodą, smoki z baśni przypominają.

Tu też stawy pozamarzane, ale jest rzeka, a w niej kilkaset chyba kaczek pływa i na brzegu siedzi, jak tylko człowiek się pojawi, kwakanie straszne powstaje i wyścigi w stronę człowieka/ludzi. A jak ktoś sypnie jedzeniem - wojna prawdziwa się zaczyna, włażenie na siebie, plusk i kwakanie jeszcze głośniejsze (wojna też pomiędzy ludźmi była, bo jeden pan, niepewnie idący i to nie z powodu śniegu i lodu, całą lidlową torbę starego chleba do parku przytachał i do wody wysypał) .

Kormoranów to nie obchodzi, siedzą nieruchomo - na ryby polują, około pół kg na dzień im potrzebne.

Dookoła fotografowie z ogromnymi obiektywami krążą.

A ja wiem to wszystko, bo w niedziele marsz prawie 8 km z kijkami sobie zrobiłam, i fotki przy których paluchy zmarzły mi bardzo.

Słucham The Loneliness of Sonia and Sunny wciąż na nowo od początku, jakoś myślami odpływam = nudzi mnie ta książka jak na razie